صدايت مي كنم

اگر صدایت می کنم نه آنکه چون بارانی...

و نه آنکه بر قامت شب ستاره می نشانی...

یا تن از پارینه ی شب ها ستاندی...

نام تو را اگر می برم نه آنکه تنهایم...

چون پره های آسیاب بادی...

سپیدی موهایم را هر روز...

افشان تر از پیش میکند...

همه ی این ها هست اما...

صدایت می کنم زیرا که فقیرانه...

همیشه بی آنکه تو باشی یا بدانی...

با تو از تـــــو می گویم !!!