ثانيه هاي بي قراري

...

می خواهـم تـو را فـریاد بزنـم تـا افـق هـای دور می خواهـم نگاهـت را به نگـاه آسمـان پیونـد بزنـم عقـربـه هـای ساعـت را کنـار میزنـم می خواهـم از تـو حـرف بزنـم می شـود آیـا باز صدایـت...

صدای خش خش برگ های پاییزی زیر پایم انگار دلم را آشوب می کند این صدایشان گویی عمق شکستنشان است قدم هایم را آهسته برمی دارم که شاید برگی زیر پایم له نشود گویی این برگ ها سخن می گویند با آدمی زمانی این برگ ها سایبان هر رهگذری بود و اینک زیرپای این گونه خرد می شوند *** گاهی ما فریاد شکست را می شنویم و گاهی این فریاد را نادیده می گیریم ...